سندرم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال
سندرم تونل کارپال چیست علت بروز این عارضه چیست درمان سندرم تونل کارپال چیست

سندرم تونل کارپال

بیشتر موارد بدون علت سندرم تونل کارپال در زنان 50 تا 60 ساله اتفاق می افتند و نیمی از این موارد به صورت دوطرفه دیده می شوند. این عارضه ها بیشتر بخاطر فرسوده شدن بافت نرم، سخت شدگی دیواره عروق، ادم و ... اتفاق می افتند. گمان می شود که این تغییرات به علت حرکات تکراری مچ دست به وجود می آیند. همچنین چاقی، سیگارکشیدن، مصرف الکل زیاد و سرما از دیگر عوامل بالابرنده ی ریسک ایجاد سندرم تونل کارپال به شمار می روند. موارد ثانویه تونل کارپال به علت تغییر در دیواره های تونل به وجود می آیند.برخی از این تغییرات عبارتند از: در رفتگی و جابجایی استخوان های مچ دست، ساییدگی مچ دست، رماتیسم و لوپوس، عفونت ها، دیابت این سندرم شایع ترین گیرافتادگی اعصاب محیطی در سراسر دنیا است.مشخصه معمول این عارضه بدترشدن تدریجی آن است هرچند در مواردی بهبودی خود به خودی هم دیده می شود. تونل کارپال به فضای بین استخوان های مچ دست، لیگامان ها و تاندون های موجود در آن منطقه گفته می شود. ساختارهای متعددی از درون این تونل عبور میکنند اما عصب مدین در این میان بسیار حايز اهمیت است. عصب مدین وظیفه عصب رسانی به سطح کفی انگشتان دست بجز انگشت کوچک و نیمی از انگشت حلقه را بر عهده دارد بنابراین اگر این عصب به هر دلیلی تحت فشار قرار بگیرد علايم مربوطه بیشتر این مناطق را تحت تاثیر قرار می دهند. زنان بیشتر از مردان در معرض خطر تونل کارپال هستند و در دو بازه ی زمانی احتمال بروزاین عارضه در افراد بیشتر است: بین 45 تا 60 سالگی و بین 75 تا 85 سالگی. بیشتر موارد سندرم تونل کارپال بدون هیچ علت خاصی اتفاق می افتند اما بقیه موارد عموما به دلیل مشکل پاتولوژیک ساختارهای عبور کننده از تونل کارپال ایجاد می شوند که اغلب این مشکلات در ارتباط با نحوه حرکت مچ دست هستند. و... . همچنین در مواردی محدود، در زنان باردار بویژه در سه ماهه سوم بارداری علايم سندرم تونل کارپال دیده می شود. حرکت رفت و برگشتی مچ دست باعث افزایش فشار در مچ دست می شود. حال در افرادی که به هر علت مانند کارهای روزمره یا مرتبط با شغل از فصل مچ دست خود زیاد استفاده می کنند، این حرکات تکراری در درازمدت باعث افزایش فشار مداوم در تونل کارپال شده و با فشار بر عصب مدین علايم سندرم تونل کارپال دیده می شوند. درمان درمان های غیرجراحی: بیشتر افرادی که مبتلا به سندرم تونل کارپال هستند به درمان های غیرجراحی به خوبی جواب می دهند. این درمان ها شامل فیزیوتراپی، داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی، تزریق استرویید یا مصرف آن بصورت خوراکی و اسپلینت گرفتن می شوند. در مواردی که این درمان ها به خوبی جواب ندهند با تشخیص پزشک بیمار مورد جراحی قرار می گیرد و طی آن جراح با آزادسازی بافت ها، فشار را از روی عصب مدین برمیدارد. فیزیوتراپی: در موارد خفیف تا متوسط این سندرم، درمان فیزیوتراپی از رایج ترین درمان های پیشنهادشده به این بیماران در سراسر دنیا به شمار می رود. فیزیوتراپیست با روش ها و ابزارهای مختلف مانند التراسوندتراپی، لیزرتراپی، متحرک کردن استخوان های مچ دست و عصب مدین، اصلاح الگوهای نامناسب حرکتی و تقویت و کشش عضلات مربوطه و سوزن خشک به کاهش التهاب منطقه، کم شدن فشار درون تونل کارپال و جلوگیری از بازگشت آن کمک می کند. آموزش دادن به بیمار و آگاه کردن او از فعالیت هایی که موجب افزایش و تحریک علایم می شوند نیز از مهم ترین وظایف فیزیوتراپیست است.

نویسنده:فیزیوتراپیست مریم طاهرپور