آرنج گلف بازان

آرنج گلف بازان
عارضه آرنج گلف بازان چیست درمان درد آرنج گلف بازان چیست

آرنج گلف بازان این عارضه به حالتی که به علت برخی حرکات تکراری، در تاندون های ابتدای عضلات قسمت داخلی ساعد التهاب و پارگی های میکروسکوپی اتفاق می افتد اطلاق می شود. در این حالت درد معمولا در قسمت داخلی آرنج احساس می شود اما در موارد شدیدتر درد در امتداد سمت داخلی ساعد، مچ دست و حتی انگشتان هم حس می شود. آرنج گلف بازان در مقایسه با آرنج تنیس بازان از شیوع کمتری برخوردار است(حدود یک پنجم) و علاوه بر گلف بازان در دیگر ورزشکاران مانند بولینگ بازان، وزنه برداران و غیره نیز دیده می شود. علاوه بر ورزشکاران، در افراد عادی که به دلیل نوع فعالیت و شغل خود از دستشان زیاد استفاده می کنند نیز این عارضه مشاهده می شود. مردان بیشتر به دلیل فعالیت های سنگین و زنان به علت فعالیت های سبک اما تکراری علایم این عارضه را نشان می دهند. در برخی موارد ضربه مستقیم به ناحیه داخلی آرنج موجب بروز علایم می شود. در این عارضه در کنار درد قسمت داخلی آرنج، ورم و قرمزی دیده نمی شود اما علایم آن خشکی آرنج، ضعف مچ دست و بی حسی یا مور مور شدن انگشتان بویژه انگشت کوچک و انگشت حلقه است. درد با خم شدن مچ دست بیشتر می شود، در نتیجه عمل گرفتن یک شی در دست برای این بیماران سخت خواهد شد. در برخی بیماران درد با شروع ناگهان و در برخی دیگر درد تدریجی دیده می شود. این مشکل ممکن است با عارضه های دیگری مانند ساییدگی مفصل، گرفتگی های عضلات، التهاب غشای مفصلی، گیرافتادگی اعصاب و ... اشتباه گرفته شود. از آنجا که پروتکل های درمانی در این مشکلات کاملا متفوت است، بسیار حایز اهمیت است که یک فیزیوتراپیست مجرب با معاینه دقیق و علمی بتواند این عارضه را از دیگر مشکلات افتراق دهد. درمان: در ابتدا اولویت با درمان های غیرجراحی و غیرتهاجمی است. اگر این درمان ها موجب کاهش درد نشود و درد تا 6 الی 12 ماه ثابت باقی بماند چاره ای جز درمان جراحی باقی نمی ماند. در این موارد جراحی باعث کاهش درد و التهاب و بازگشتن فرد به فعالیت عادی می شود. در مواردی که التهاب کاهش نمی یابد تزریق کورتیکواسترویید نیز می تواند کمک کننده باشد. درمان فیزیوتراپی: در بسیاری از بیماران، درمان فیزیوتراپی بسیار موثر واقع شده و علایم را کاملا بهبود می بخشد. اولین قدم در درمان، آموزش بیمار برای دوری از فعالیت هاییست که التهاب را شدت می دهند. در موارد حاد، یخ درمانی، استراحت و دارو درمانی پیشنهاد می شود. اگر علایم بطور محسوسی کاهش نیافتند استفاده از اسپلینت های شبانه می تواند موثر واقع شود. انجام ورزش های کششی و تقویتی زیر نظر فیزیوتراپیست، حفظ تحرک مناسب مفصل، سوزن خشک و لیزردرمانی از جمله مهم ترین درمان های فیزیوتراپی است که در بهبود این عارضه بسیار موثر است.

نویسنده:فیزیوتراپیست مریم طاهرپور