سندروم دکورون

سندروم دکورون
سندروم دکورون چیست؟ علت بروز این عارضه چیست؟ درمان این عارضه چیست؟

سندرم دکورون

این سندرم به التهاب دردناک تاندون های گروهی از عضلات دست گفت می شود که در سطح پشتی ساعد واقع شده اند و تاندون های آنها از کنار انگشت شست درون یک مجرا بین استخوان و بافت فیبروزی کف دست می گذرند. درد شکایت اصلی این بیماران است که با حرکاتی مانند دور کردن شست از بقیه انگشتان، مشت کردن و خم کردن مفصل مچ دست به سمت انگشت کوچک تحریک شده و بدتر می شود. در برخی از موارد علاوه بر درد، تورم نیز در محل التهاب دیده می شود. این سندرم در افرادی اتفاق می افتد که در حرکات روزمره شان از حرکات ترکیبی انگشت شست و مچ دست زیاد استفاده می کنند. در طی این حرکات تاندون هایی که از مجرای ذکر شده می گذرند تحت فشار قرار می گیرند. وقتی این حرکات به مدت طولانی و تعداد زیاد تکرار شوند بر اثر اصطکاک ایجاد شده فرایند التهابی در آن محل ایجاد می شود. بر اثر التهاب تاندون ها ورم می کنند و همین باعث فشرده شدن بیشتر تاندون ها در مجرا می شود و علایم بیمار را بدتر می کند. علاوه بر حرکات تکراری، ضربه ی مستقیم و رماتیسم مفصلی نیز می توانند این سندرم را ایجاد کنند. بیماران اکثرا بجز درد از کاهش قدرت دست شان در گرفتن اشیا شکایت دارند. افراد خاصی مانند موزیسین ها بویژه پیانیست ها، کارمندهای ادارات، کسانی که به طور طولانی مدت بچه بغل می کنند و ... بیشتر در معرض آسیب هستند. اگر این وضعیت درمان نشود، التهاب به تدریج پیشرفت می کند تا جایی که حرکت انگشت شست کاملا محدود می شود. علایم این سندرم ممکن است بسیار شبیه به مشکلات دیگری مانند شکستگی استخوان های کوچک کف دست، ساییدگی مفصل های انگشت شست، درد ناشی از آسیب دیسک های گردنی و ... بروز کند، بنابرین بسیار مهم است که بیمار حتما توسط یک فیزیوتراپیست مجرب معاینه شود تا با توجه به تشخیص، درمان صحیح را دریافت کند. درمان های غیرجراحی معمولا در درجه ی اول بی حرکتی انگشت شست به وسیله اسپلینت پیشنهاد می شود. اغلب درمانگران معتقدند اسپلینت باید به مدت 6 هفته انگشت شست را بی حرکت نگه دارد. معمولا اجتناب از حرکات تکراری، استفاده از یخ برای کاهش التهاب و فیزیوتراپی باعث درمان مناسب این عارضه می شود اما در موارد شدید تر که به این درمان ها جواب ندهد تزریق کورتیکواسترویید و حتی جراحی نیز پیشنهاد می شود. درمان فیزیوتراپی استفاده از مدالیته های گرم برای افزایش انعطاف پذیری بافت و مدالیته های سرد برای کاهش التهاب و تورم در فیزیوتراپی بسیار رایج است و فیزیوتراپیست با توجه به وضعیت بیمار تصمیم می گیرد از کدامیک از این دو مدالیته استفاده کند. ماساژ و سوزن خشک برای کاهش سفتی عضلات انگشت شست و کاهش درد بسیار موثر است. علاوه بر این فیزیوتراپیست با توجه به آسیب هایی که در معاینه شناسایی شده ممکن است ورزش هایی برای کشش عضلات، افزایش دامنه حرکتی شست، افزایش قدرت عضلات و ... تجویز کند. آموزش به بیمار برای دوری از انجام حرکاتی که درد و التهاب را تشدید می کند بسیار مهم است.

نوسنده :فیزیوتراپیست مریم طاهرپور