اختلال انگشت ماشه ای

اختلال انگشت ماشه ای
عارضه انگشت ماشه ای چیست؟ دلایل بروزاین عارضه چیست؟ درمان این مشکل چیست؟

انگشت ماشه ای هرکدام از انگشتان دست می توانند حرکت آزادانه ای در جهت خم شدن و صاف شدن داشته باشند. این حرکت آزادانه به واسطه وجود ساختارهای قرقره مانند در آناتومی انگشتان میسر شده است. عارضه ی انگشت ماشه ای در اثر التهاب یکی از این قرقره ها بروز می کند که مانع حرکت روان و آزادانه ی انگشت می شود. این مشکل بیشتر از زنان و در دهه پنجم و ششم زندگی دیده می شود. همچنین انگشت وسط و حلقه نیز بیشتر امکان درگیری دارند. بطور کلی این عارضه در 2 تا 3 درصد جمعیت دیده می شود اما درصد بروز آن در افراد دیابتی تا 10 درصد هم می رسد. همچنین افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال، کم کاری تیرویید، رماتیسم مفصلی، سندرم دکورون و ... نیز بیشتر در معرض آسیب هستند. علت های مختلفی برای این عارضه بیان شده است. اما بطور کلی هرفعالیتی که باعث خم شدن طولانی مدت انگشت شود می تواند به عارضه ی انگشت ماشه ای منجر شود مانند حمل کردن کیسه های سنگین خرید، سنگ نوردی، نوشتن طولانی مدت و ... . علایم این مشکل ممکن است به حالت ها و شدت های مختلفی بروز کنند. مانند صدای یک کلیک بدون درد در هنگام خم کردن انگشت تا خشکی و ورم مفصل بویژه در صبح، از بین رفتن دامنه حرکتی انگشت، دانه های دردناک قابل لمس زیر پوست و قفل شدن انگشت در حالت خم شده. در مواردی درد می تواند از انگشت به کف دست و نوک انگشت هم منتشرشود. درمان با اینکه ممکن است درمان های فیزیوتراپی و دارویی مدت زمان نسبتا زیادی طول بکشند، به دلیل عوارض کمتر همچنان نسبت به درمان های جراحی و تهاجمی ارجحیت دارند. مانند دیگر عارضه های قسمت انتهایی اندام فوقانی، باید ابتدا تمام مفاصل بالایی یعنی گردن، شانه، آرنج و مچ دست بررسی شوند تا اگر اختلال راستایی و اختلال حرکت دیده شد بطور بنیادین درمان شود تا از بروز مجدد این آسیب و آسیب های مشابه جلوگیری شود. از آنجایی که این عارضه به دلیل استفاده ی زیاد از مفصل به وجود آمده است، آموزش بیمار نقش بسیار مهمی در درمان دارد. استراحت، دوری از فعالیت هایی که درد و علایم را تشدید می کنند، اصلاح راستای حرکتی و اختلالات ناشی از آن، مهم ترین روش درمان در این عارضه است که با معاینه و درمان دقیق و مناسب توسط فیزیوتراپیست تحقق می یابد. گاهی برای کاهش علایم، قالب های شبانه استفاده می شود که فیزیوتراپیست برای بیمار تجویز می کند. استفاده از مدالیته های درمانی مانند گرما، اولتراسوند و لیزرهای کم توان و پرتوان، آزادسازی عضلات اطراف محل آسیب بوسیله ی درمان های دستی و سوزن خشک، ورزش های مناسب برای تقویت عضلات به منظور جلوگیری از بازگشت علایم نیز از مهم ترین توانایی های فیزیوتراپیست در درمان و کاهش علایم بیماران مبتلا به این عارضه می باشد نویسنده:فیزیوتراپیست مریم طاهرپور.