نقش فیزیوتراپی در بهبود علایم ام اس

نقش فیزیوتراپی در بهبود علایم ام اس
ام اس چیست؟ علایم نشان دهنده ابتلا به این عارضه کدامند؟ نقش فیزیوتراپی در بهبود عوارض ام اس چیست؟

ام اس مالتیپل اسکلروزیس یک عارضه ی خود ایمنی است که با مشخصات التهاب و از بین رفتن بافت میلین شناخته می شود. علایم آن بصورت حاد و مزمن ممکن است دیده شوند و باعث کاهش توانایی و کیفیت زندگی فرد می شوند. ام اس زمانی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی به سیستم عصبی مرکزی بدن حمله می کند. در واقع سلول های ایمنی بافت میلین اطراف اعصاب را به عنوان بافت بیگانه شناسایی می کنند و آن را از بین می برند. این واقعه سبب کاهش سرعت عصب رسانی از بافت ها به مغز می شود و علایم متعددی را برای بیمار ایجاد می کند. ام اس به شکل های مختلفی بروز میکند. از هر فرد به فرد دیگر متفاوت است و خیلی از وقت ها قابل پیش بینی نیست. محققان شکل های مختلف ام اس را به چهار دسته تقسیم کرده اند. اولین نوع آن حالتی است که بیش از 85 درصد مبتلایان را در بر میگیرد. در این افراد بیماری به صورت حمله های کوتاه مدتی بروز می کند که بیمار بعد از آن تقریبا به صورت کامل بهبود می یابد. نوع دوم آن مشابه حالت اول است با این تفاوت که در طول زمان به آرامی عملکرد فرد دچار کاهش می شود. نوع سوم حالتی است که از ابتدای شروع بیماری با یک شیب ملایم علایم فرد به سمت بدتر شدن پیش می رود. حالت چهارم هم وضعیتی است که مشابه وضعیت قبلی دیده می شود با این تفاوت که حمله های حاد بیماری هم گهگاهی برای بیمار اتفاق می افتد. زنان دو تا سه برابر بیشتر در معرض ریسک ام اس هستند بنابرین حدس زده می شود که هورمون ها احتمالا نقش مهمی در این بیمارری بازی می کنند. کودکان و افراد بالغ بالای 50 سال به ندرت دچار ام اس می شوند و بیشتر مبتلایان بین سن 20 تا 40 هستند. گفته شد که در این بیماری سلول های ایمنی به بافت عصبی حمله می کنند. علت دقیق این اتفاق ناشناخته است اما گمان می رود که علت های محیطی و ژنتیکی برای آن وجود داشته باشد. ام اس یک بیماری ژنتیکی به شمار نمی رود اما کسانی که در خانواده خود یک فرد مبتلا به ام اس دارند گمان می رود که نسبت به دیگران ریسک بالاتری در ابتلا به ام اس داشته باشند. دیده شده است که ام اس در مناطقی که آب و هوای سردتر دارند بیشتر دیده می شود بنابرین حدس زده می شود که بروز ام اس با کمبود ویتامین دی در ارتباط باشد. همچنین برخی محققان باور دارند بروز ام اس با ابتلا به برخی ویروس ها و باکتری ها در ارتباط باشد. شایع ترین علایم ام اس: بی حسی و مور مور شدن در یک یا چندتا از اندام ها، اختلال در بینایی به ویژه دوبینی، خستگی، کاهش تمرکز، سردرد و ... . درمان های دارویی و غیردارویی بسیاری برای ام اس بیان شده است. پس از کنترل حمله های بیماری با درمان های دارویی، فیزیوتراپی موثرترین روش برای بازیابی عملکرد فرد و بازگشت او به فعالیت های روزمره ی قبلی است. فیزیوتراپیست با آموزش ورزش های تخصصی به بیمار در جهت رفع کوتاهی ها و ضعف های عضلانی، تقویت تعادل بیمار، کاهش درد های ناشی از اختلالات عصبی عضلانی می کوشد. درمان های دستی برای آزادسازی بافت های درگیر و استفاده از سوزن خشک برای رفع گرفتگی های عضلانی نیز بسیار موثر می باشد. نویسنده:فیزیوتراپیست مریم طاهرپور