پارکینسون

پارکینسون
اختلال پارکینسون چیست؟ فیزیوتراپی چه کمکی به این بیماران می کند؟

پارکینسون پارکینسون یک بیماری پیش رونده ی تخریب اعصاب است. تخمین زده می شود که 7 تا 10 میلیون نفر در سراسر جهان مبتلا به پارکینسون هستند. علایم پارکینسون شامل دو دسته علایم حرکتی و غیرحرکتی هستند که علاوه بر خود بیمار، افراد دیگری مانند مراقبان و خانواده ی آن ها را نیز تحت تاثیر قرار می دهند. تاکنون درمانی برای پارکینسون یافت نشده است هرچند که محققان بسیاری در سراسر جهان برای یافتن آن می کوشند. پارکینسون بیشتر افراد بالای 50 سال را درگیر می کند و یکی از شایع ترین بیماری های سیستم عصب در افراد مسن است. در بیماری پارکینسون آن دسته از سلول های عصبی درون مغز که دوپامین ترشح می کنند به آرامی دچار تخریب می شوند. دوپامین یک ماده شیمیایی بسیار مهم درون مغز است که وظیفه ی ارتباط برقرار کردن بین سیستم های مختلفی در بدن را به عهده دارد. برخی از علایم غیرحرکتی پارکینسون مانند مشکلات خواب، بدخلقی، یبوست و کاهش قوه بویایی، سال ها پیش از بروز علایم حرکتی بیمار بروز می کنند. فیزیوتراپیست ها بیشتر در مرحله ی دوم بیماری وقتی که توانایی حرکت و حفظ تعادل بیمار دچار مشکل می شود به کمک بیمار می آیند. از مهم ترین علایم حرکتی این دوران می توان به لرزش های غیرارادی بخش هایی از بدن، سفتی اندام ها به دلیل اسپاسم عضلات و برادی کینزیا به معنای حرکت آهسته اندام ها اشاره کرد. فیزیوتراپیست در مداخله ی درمانی این بیماران اهداف مختلفی برای بهبود استقلال حرکتی و در نتیجه بهبود کیفیت زندگی بیمار بطورکلی دنبال می کند. بکارگیری ورزش هایی برای بهبود قدرت عضلاتی تا حد ممکن، افزایش دامنه حرکتی مفاصل، بهبود تعادل و کاهش خطر زمین خوردن، به دست آوردن الگوهای حرکتی و تنفسی مناسب از جمله اقدامات برای دستیابی به اهداف درمانی است.

نویسنده:فیزیوتراپیست سرکار خانم مریم طاهرزاده