هالوکس والگوس

هالوکس والگوس
هالوکس والگوس چیست؟ آیا درمانی برای بهبود علایم این عارضه وجود دارد؟ نقش فیزیوتراپی در درمان هالوکس واگوس چیست؟

هالوکس والگوس هالوکس والگوس یک دفورمیتی پیش رونده ی پا است که اولین مفصل انگشت شست را درگیر می کند و منجر به کاهش عملکرد و ایجاد درد در پا می شود. در این عارضه این مفصل به تدریج دچار نیمه دررفتگی می شود که منجر به تغییر راستای شست نسبت به بقیه انگشتان می شود. در نتیجه ی این تغییرات زایده ای استخوانی در قسمت داخلی شست ایجاد می شود که با پیشرفت این عارضه منجر به ایجاد درد و کاهش عملکرد پا و حتی اختلال در راه رفتن فرد منجر شود. این عارضه شیوع بالایی در جمعیت دارد اما خطر وقوع آن در زنان و افراد مسن بیشتر از دیگران است. علت بروز این مشکل بطور دقیق مشخص نشده است اما برخی عوامل دخیل در بروز آن مشخص شده اند. جنسیت( بیشتر در زنان)، نوع کفش( کفش های تنگ و نوک تیز)، بدفرمی های مادرزادی، کوتاهی مزمن تاندون آشیل، صافی کف پا، بیش حرکتی مفاصل انگشت شست و بیماری های سیستمیک از عوامل موثر در بروز هالوکس والگوس شناخته شده اند. پوشیدن کفش های نوک تیز و پاشنه بلند در سنین 20 تا 35 سالگی بسیار در بروز هالوکس والگوس در سنین بالاتر موثر است. همچنین این عارضه ارتباط زیادی با ضایعات مربوط به مفاصل لگن و زانو می تواند داشته باشد. چاقی نیز فاکتور بسیار تعیین کننده ای در احتمال بروز هالوکس والگوس به شمار می رود. در افراد مبتلا، اختلال و تغییر در ریتم راه رفتن مشاهده می شود. به دلیل دردناک بودن و انداختن وزن روی انگشتان، ریتم راه رفتن دچار مشکل می شود. درمان در مراحل اولیه، بهترین و موثرترین درمان در واقع پیشگیری از پیشرفت عارضه است. استفاده از کفش هایی که تنگ نباشند و کاملا اندازه باشند و عدم استفاده از کفش های پاشنه بلند بسیار در جلوگیری از هالوکس والگوس موثر است. درمان درمان های غیرجراحی که شامل فیزیوتراپی و استفاده از پرتزها هستند به درمان جراحی ارجحیت دارند و در فاز های اولیه و متوسط بیماری استفاده می شوند. روش های جراحی مختلفی برای درمان این عارضه استفاده می شوند. در تمام این روش ها، بیمار می تواند بالافاصله پس از عمل با کفش های مخصوص راه برود. درمان فیزیوتراپی فیزیوتراپیست در وهله ی اول با آموزش به بیمار برای انتخاب کفش مناسب(کفش کاملا اندازه و پنجه پهن)، درمان را آغاز می کند. تقویت عضلات ضعیف شده، اصلاح کوتاهی ها بویژه کوتاهی تاندون آشیل، متحرک سازی مفاصلی که دچار محدودیت شده اند و اصلاح ریتم راه رفتن از دیگر وظایف فیزیوتراپیست است. فیزیوتراپیست همچنین با استفاده از مدالیتی هایی مانند اولتراسوند، یخ درمانی، تحریک الکتریکی و در موارد التهابی با استفاده از لیزر می تواند به بیمار کمک کند. فیزیوتراپیست مجرب با بررسی الگوهای حرکتی و تشخیص اختلالات آن می تواند با تجویز ورزش های اصلاحی ، اقدام به تغییر راستای نیروهای وارده به پا کند و از بروز مجدد این مشکل و حتی دیگر اختلالات راستایی اندام تحتانی جلوگیری کند. نویسنده :فیزیوتراپیست مریم طاهرپور